اگر چشمت به من لبخند می زد

مرا با آسمان پیوند می زد

اگر لبخند شیرینت نمی بود

خداوندا از چه طرح قند می زد

اگر می خواست رویت را نبینم

به دست و پای دیده بند می زد

غم عشق از دل ما بازمی کرد

به جان هر چه بی دردند می زد

نبود از یوسف این تقوا توقع

زلیخا چون تو گر ترفند می زد

چه می شد گر که” ساقی” هم زمانی

از آن گلباده جامی چند می زد

مرا با آسمان پیوند می زد

مثل همین باران بی سوال

که هی می بارد…

که هی اتفاق آرام و شمرده شمرده می بارد!!

آرام تر سکوت کن!

صدای بی تفاوتی هایت آزارم میدهد…!!

 ولی می‌داند كه هیچ نمی‌داند،

دانش‌آموز است؛

به او بیاموزید. فردی كه می‌داند،

ولی نمی‌داند كه می‌داند، در خواب است؛

بیدارش كنید.

ولی فردی كه می‌داند

و می‌داند كه می‌داند،

خردمند است؛

از او پیروی كنید

و هر یکی خود را ضدی می دانند و یکدیگر را می کشند

و اگر همه جمع آمدندی و این کلمات را از این بیچاره شنیدندی

، ایشان را مصور شدی که همه بر یک دین و یک ملت اند.

تشبیه و غلط خلق را از حقیقت دور کرده است.

اسم ها بسیار است اما عین و مسمـّی یکی باشد.

چشمانم را به سوی صداقت پروانه های شهر عشق آذین می بندم .به تو فکر می کنم

 به چگونه در گلزار وجودم آشیان کردی و بر تار و پود تنم حــــروف عشق را ترنم

فرمودی .پس باورم کن به وسعت دریا و به اندازه زیبایی چشمانت هنــــــــوز در من

شمعی روشن است . و من در انتهای غروب ، نگاهم را به سوی مشــــــرق چشمانت

دوخته ام تا مگر بازتاب صداقتمان در ددستان تو تجلی کند.کوه با تخستین سنـــــــگها

 شکل می گیرد .طولانی ترین راهها با اولین قدم آغاز شوند و انسان با نخستین درد .

اما من با اولین نگاه تو آغاز شدم.پس ای روح سبز باران در امتداد رگهای خشکده ام

 ببار...

باور کن با وجــــــــــود تو زمستان بوی بهار می دهد و با یاری دستان تو گلها ، نسیم

روحبخش یاد تئ را در وجودم زمزمه می کنند . ای کاش می تـــــوانستم قطره قطره

خون رگان خود را جاری سازم و این مردم ا به شهری از شهــرهای محبت می بردم

تا ببینند خئرشیدشان کجاست و یاری ام کند.

عزیزا : وقتی امید و یاس با هم برابر باشند زندگی چه معنایی دارد ، چه لذتی خواهد

داشت ! ورق که سیاه باشد ، قلم را یارای جولان بر عرصه کاغذ نیست . چه بگویم

و چه بویسم که کلمات گنجایش بیان محبت تو را ندارد و من بسوی هـــر کلمه ای که

می روم از دستانم می گریزد .

ولی با این همه ، همین کلمات شکسته بسته را کنار هم می گذارم و میــــدوارم بتوانم

ذره ای از بسیارت و اندکی از سرشارت را سپاسگزار باشم .

که ضمن تعقیب هدف، شخصیت

شما به عنوان

یک فرد انسانی نیز ساخته شود .

پاداش واقعی شما شخصیتی است

که به عنوان یک انسان

پیدا می کنید.

با غریبی آشنا شی اما وقتی که بهار شد

یه جوری ازش جدا شی خیلی سخته

یک غریبه به دلت یک وقتی بشینه بعد اون بگه

که هرگز نمی خواد تو رو ببینه