تنها حلقه هایش را شماره می کند

     تبر به میانه های تنش رسیده است

    همان سالی که دلش را به یک پرنده داد

     و حلقه بعد

     همه دلتنگی اش را به یاد آورد

     نفس نمی کشد / نه سبز / نه قهوه ای

         حلقه های آخر است / صبحی که پرنده پرید

          و دلش افتاد

             و دستانش افتاد

               و

                    چشمانش

      افتاد به نگاه جاری خورشید

            در حلقه های عریان تنش

      شماره می کند و نمی رسد

          می رسد و شماره  می کند

               پلاک آخر این اعتبار

                    یک جفت بال بنفش

    مرگ یا رویا ؟ / مهم نیست

             شب یا فردا ؟ / بازهم

این دل دیوانه ام امشب چه محشرمی کند

آن زمان كه خبر مرگ مرا مي شنوي

روي خندان تو را

كاشكي مي ديدم

شانه بالا زدنت را بي قيد

و تكان دادن دستت كه مهم نيست زياد

و تكان دادن سر

كه عجيب عاقبت مرد

افسوس

كاشكي مي ديدم

 تو هم منو شکستی.

ولی اشکالی نداره،

حالا خاک زیر پاتم !

به دل امید درمان داشتم درمانده تر رفتم

تو کوته دستیم می خواستی ورنه من مسکین

به راه عشق اگر از پا در افتادم به سر رفتمگگ

نیامددامن وصلت به دستم هر چه کوشیدم

زکویت عاقبت با دامنی خونین جگر رفتم

حریفان هر یک آوردند از سودای خود سودی

زیان آورده من بودم که دنبال هنر رفتم

ندانستم که تو کی امدی ای دوست کی رفتی

به من تا مژده آوردند ، من از خود به در رفتم

تو قدر من ندانستی و حیف از بلبلی چون من

که از خار غمت ای تازه گل خونینه پر رفتم

مرا آزردی و گفتم که خواهم رفت از کویت

بلی رفتم ولی هر جا که رفتم در بدر رفتم

به پایت ریختم اشکی و رفتم ، در گذر از من

از این ره بر نمی گردم که چون شمع سحر رفتم

تو رشک آفتابی کی به دست « سایه » می آیی؟

دریغا آخر از کوی تو با غم همسفر رفتم

بوی تاریکی آمد

دوباره شب شدم من

دوباره چون همیشه تو را اغاز کردم

یاد تو مرا گرفت

دو باره با خیالت از خودم

به تو پرواز کردم

شب چه تنگ است برایم

و چه دلگیر

شب همه غم سکوت تلخی بغض دورن

شب همه گیر تو بود

شب دیشب که به یاد تو نبودم

همه اش یاد تو بود

ای کاش کسی بود و مرا می فهمید

ای کاش کسی بود و مرا می فهمید.

کسی به سویت باز نمیگرده

تا گریه نکنی کسی نوازشت نمیکنه تا قصد رفتن نکنی کسی به دیدنت نمیاد

و تا وقتی که نمیری کسی تو رو نمیبخشه